Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

OstrzeÂżenia: “pierwszy raz”, alkohol, przekleĂąstwa, scena erotyczna (moÂżna uznaĂŚ za PWP), niewiernoœÌ, brak kanonu, zignorowane ostatnie tomy HP, mĂłj „pierwszy raz” w pisaniu Scenki

G³ównymi postaciami s¹ Harry i Snape; tak wiêc osoby, które nie lubi¹ tego pairingu (oraz zwi¹zków homoseksualnych) nie znajd¹ tutaj nic interesuj¹cego.

Ze wzglĂŞdu na scenĂŞ erotycznÂą opowiadanie dla dorosÂłych czytelnikĂłw.


Poprzednie rozdziaÂły:
1
2
3

***

Odsun¹³ siĂŞ od mĂŞÂżczyzny, robiÂąc krok do tyÂłu. DÂłonie Severusa nie opuszczaÂły jego talii, wiĂŞc ten, chcÂąc nie chcÂąc, ponownie zbliÂżyÂł siĂŞ do swojego ucznia. Na twarzy Harry’ego zakwitÂł lekki uÂśmiech, gdy powtĂłrzyÂł tĂŞ czynnoœÌ, zsuwajÂąc rĂŞce z szyi swojego kochanka do zapiĂŞcia jego szaty. Kolejny krok, gdy oderwaÂł ten guzik, wiszÂący zaledwie na jednej nitce. I kolejne... ZajmujÂąc siĂŞ nastĂŞpnymi guzikami, powoli cofaÂł siĂŞ do drzwi prowadzÂących do sypialni.

Gdy dotkn¹³ ich plecami, byÂł mniej wiĂŞcej w poÂłowie zapiĂŞcia szaty swojego profesora. Przez caÂły ten czas ani na chwilĂŞ nie przerwali kontaktu wzrokowego. Harry nawet wtedy siĂŞgn¹³ na Âślepo jednÂą rĂŞkÂą do tyÂłu w poszukiwaniu klamki. ZajĂŞÂło mu to dÂłuÂższÂą chwilĂŞ, jednak w koĂącu sypialnia stanĂŞÂła przed nimi otworem. Jako, Âże nigdy tam jeszcze nie byÂł, daÂł siĂŞ poprowadziĂŚ mĂŞÂżczyÂźnie. SzedÂł pod naporem tych silnych dÂłoni, niezmiennie spoczywajÂących na jego talii, sam dalej rozpinajÂąc guziki. ByÂło ich tak wiele, Âże nawet wtedy, gdy poczuÂł krawĂŞdÂź ³ó¿ka i opadÂł na nie, nie poradziÂł sobie ze wszystkimi. Rozpi¹³ ich za to wystarczajÂąco duÂżo, by odsÂłoniĂŚ czarny sweter i czêœÌ materiaÂłowych spodni w tym samym kolorze, spod ktĂłrych doskonale widaĂŚ byÂło pewnÂą mi³¹ dla oka wypukÂłoœÌ. Harry wyczuÂł jÂą dÂłoĂąmi i to dopiero ona staÂła siĂŞ powodem wystarczajÂącym do opuszczenia wzroku i skupienia siĂŞ na niej. Czyli Snape’owi to wszystko siĂŞ podobaÂło tak jak mu? MiaÂł takÂą nadziejĂŞ.

Chcia³ zobaczyÌ wiêcej. Na w³asne oczy upewniÌ siê o przyjemnoœci ich obojga. Siêgn¹³ do rozporka mê¿czyzny, jednak ten powstrzyma³ go, ³api¹c za nadgarstki.

— Na wszystko przyjdzie czas — powiedziaÂł tym cudownym, zachrypniĂŞtym gÂłosem, ktĂłry sprawiÂł, Âże czÂłonek Harry’ego drgn¹³ radoÂśnie.

Nastolatek powróci³ wzrokiem do jego twarzy i ponownie uton¹³ w tym spojrzeniu. Chcia³ ton¹Ì.

— ChodÂź do mnie… — szepn¹³ tak cicho, Âże Snape znaczenie tych s³ów odczytaÂł jedynie z ruchu warg.

Pochyli³ siê, by z³o¿yÌ na tych ustach kolejny delikatny poca³unek. Jednak Gryfon mia³ co do niego inne plany. Poci¹gn¹³ go za ramiona tak, ¿e ten opad³ na swego ucznia. Harry nie mia³ najmniejszego zamiaru go puœciÌ, a Snape nie widzia³ powodu, by oponowaÌ.

KaÂżdy pocaÂłunek byÂł jak oddech - Âżyciodajny.

Harry i Severus stali siĂŞ nieÂśmiertelni. Dla tej jednej chwili. Dla tego jednego wydarzenia. Dla tego jednego przeÂżycia. Nie liczyÂło siĂŞ nic i nic nie miaÂło siĂŞ liczyĂŚ. Ponownie byli tylko oni. Ich usta. Ich spojrzenia. Ich dÂłonie. Ich ciaÂła.

Potter i Snape.

Ich pragnienia stawaÂły siĂŞ coraz wiĂŞksze, te fizyczne i psychiczne.

Musieli byĂŚ jeszcze bliÂżej. Ubrania staÂły siĂŞ jedynie niepotrzebnÂą barierÂą, z ktĂłrÂą trzeba byÂło siĂŞ uporaĂŚ. Nie zwracali uwagi na to, w jakim stanie ich rzeczy lÂądowaÂły na podÂłodze, ile guzikĂłw leÂżaÂło samotnie na dywanie, jak bardzo rozerwany byÂł podkoszulek nastolatka, Âże te czarne bokserki sÂą juÂż do niczego, a jedna biaÂła skarpetka gdzieÂś zaginĂŞÂła.

To wszystko byÂło niczym w porĂłwnaniu do tego, co odkrywali. Nagie ciaÂła, ktĂłrych mogli dotykaĂŚ, caÂłowaĂŚ, pieÂściĂŚ, na ktĂłre mogli patrzeĂŚ i podziwiaĂŚ. KtĂłre byÂły ich. Tak idealne, pomimo tylu niedoskonaÂłoÂści. OpowiadajÂące ich historiĂŞ. WyjawiajÂące tajemnice. Nie wstydzili siĂŞ niczego. Nie wstydzili siĂŞ siebie.

Harry jĂŞkn¹³, czujÂąc, jak pocaÂłunki schodzÂą coraz niÂżej. Snape caÂłowaÂł jego ciaÂło cal po calu. PoznawaÂł go. PoznawaÂł jego sÂłabe punkty. PoznawaÂł Harry’ego Pottera. Tego prawdziwego, ktĂłrego nie znaÂł jeszcze nikt. Nie ZÂłotego ChÂłopca. Nie WybraĂąca. Nie Tego, KtĂłry PokonaÂł Czarnego Pana. Nie ChÂłopca, KtĂłry PrzeÂżyÂł. Nie Tego, KtĂłry WygraÂł.

Harry’ego.

A ten nie miaÂł nic przeciwko. OddawaÂł siĂŞ mu z caÂły, ze wszystkim co posiadaÂł, z caÂłym zaangaÂżowaniem, po¿¹daniem. ChĂŞtny byÂłby oddaĂŚ mu jeszcze wiĂŞcej – wszystko, czego on bĂŞdzie chciaÂł.

JĂŞkn¹³ jeszcze gÂłoÂśniej, czujÂąc te usta tak blisko swojego strategicznego miejsca. Tak blisko, a jednoczeÂśnie tak daleko... TuÂż przy, jednak…

Merlinie…

Krzykn¹³, czuj¹c tam dotyk. Wilgotny, delikatny. Odruchowo chcia³ pchn¹Ì biodrami w górê, jednak silne d³onie zatrzyma³y je w miejscu.

Cholera, wiĂŞc co…

Oczy nastolatka spotka³y siê z tymi czarnymi têczówkami, wpatruj¹cymi siê z tak¹ pasj¹, jakiej nie widzia³ jeszcze nigdy i u nikogo. Pasj¹ i po¿¹daniem. Ponownie w nich zaton¹³. Czu³ siê, jakby naprawdê ton¹³. Straci³ oddech. Powietrze ³apa³ du¿ymi haustami, widz¹c jak jêzyk, ten jêzyk, przesuwa siê wzd³u¿ cz³onka, sprawiaj¹c, ¿e po ciele ch³opaka rozchodzi³y siê fale przyjemnoœci.

Chcia³ zamkn¹Ì oczy. Zamkn¹Ì oczy i pogr¹¿yÌ siê zupe³nie w tym uczuciu. Ale nie móg³. Mia³ wra¿enie ¿e jest pod Imperiusem. Musia³ odwzajemniÌ wzrok mê¿czyzny. I nie zamierza³ siê temu przeciwstawiaÌ. Zreszt¹ mia³ wra¿enie, ¿e jeœli kontakt wzrokowy siê urwie, on bêdzie skoùczony. Skoùczony i niespe³niony.

ZanurzyÂł dÂłonie we wÂłosach mĂŞÂżczyzny. Nie przeszkadzaÂło mu to, Âże byÂły trochĂŞ tÂłuste. UwielbiaÂł je. UwielbiaÂł go caÂłego. Jego jĂŞzyk i jego usta, ktĂłre...

Merlinie…

...poch³ania³y powoli jego erekcjê. Tak. By³ skoùczony. By³ skoùczony, nawet jeœli nie opuszcza³ tych dwóch czarnych g³êbin. By³ skoùczony, zanurzaj¹c siê w przyjemnoœci. Cieple. Wilgoci. W niebie.

ChciaÂł, naprawdĂŞ chciaÂł utrzymaĂŚ ten kontakt wzrokowy. UdawaÂło mu siĂŞ to przez jakiÂś czas, do momentu, gdy mĂŞÂżczyzna zacz¹³ mruczeĂŚ z przyjemnoÂści, czujÂąc dÂłonie bawiÂące siĂŞ jego wÂłosami. A to mruczenie byÂło tak cholernie przyjemne…

Nie mĂłgÂł. Mimo, Âże tak siĂŞ staraÂł.

Odrzuci³ g³owê, zacisn¹³ oczy i krzykiem obwieœci³ swoje spe³nienie.

To byÂło zbyt intensywne. MiaÂł szczĂŞÂście, Âże juÂż leÂżaÂł, bo gdyby tak nie byÂło, nie byÂłby w stanie utrzymaĂŚ siĂŞ na nogach. W tej chwili nie istniaÂł, zarĂłwno on dla Âświata, jak i Âświat dla niego.

On i te usta, w ktĂłrych ciÂągle siĂŞ znajdowaÂł, spijajÂące ostatnie krople.

Musia³ odpocz¹Ì.

PotrzebowaÂł zaledwie chwili, by doprowadziĂŚ siĂŞ do porzÂądku.

— Cholera… — szepn¹³. — To jest… to byÂło…

Nie zdoÂłaÂł powiedzieĂŚ nic wiĂŞcej, poniewaÂż jego usta zostaÂły przykryte innymi. Tak znanymi... Jednak ich smak siĂŞ zmieniÂł. Nie byÂła to sÂłodycz. Nie tylko. CzuÂł gorzki posmak. CzegoÂś takiego nie smakowaÂł jeszcze nigdy.

Natrafi³ na te czarne g³êbiny, szeroko otworzywszy oczy, targn¹wszy przez zrozumienie. Czu³ siebie.

Jêkn¹³, zanurzaj¹c d³où we w³osach swojego kochanka.

MĂŞÂżczyzna sprawiÂł mu tyle przyjemnoÂści... On jednak nie miaÂł siÂł siĂŞ odwdziĂŞczyĂŚ. Ponownie wiĂŞc poddawaÂł siĂŞ tym ustom i dÂłoniom.

Nagle ogarnĂŞÂła go pustka.

Brak ust, brak dÂłoni, brak wÂłosĂłw, brak ucisku, brak… wszystkiego.

Zacz¹³ rozgl¹daÌ siê w poszukiwaniu drugiego mê¿czyzny. Ul¿y³o mu, gdy zauwa¿y³, ¿e ten nie znikn¹³, a jedynie podszed³ do szafki nocnej, szukaj¹c tam czegoœ.

Na twarzy nastolatka zakwit³ delikatny uœmiech. Zamkn¹³ ponownie oczy, oddaj¹c siê b³ogiemu spe³nieniu, czekaj¹c na to, co ma siê jeszcze wydarzyÌ. Nie trwa³o to d³ugo, bo chwilê póŸniej znowu poczu³ bliskoœÌ drugiego cia³a. Nie dotyk, po prostu bliskoœÌ. Jego uœmiech siê poszerzy³.

Nie wiedziaÂł, co go czeka. I niczego siĂŞ nie obawiaÂł. Po prostu mu ufaÂł. I czekaÂł.

A moÂże sam powinien coÂś zrobiĂŚ?

Nie. PoczuÂł dÂłonie mĂŞÂżczyzny. Opuszki palcĂłw delikatnie wytyczaÂły szlak od wiotkiego teraz penisa w gĂłrĂŞ, wzdÂłuÂż caÂłego ciaÂła, wysyÂłajÂąc przyjemne dreszcze do kaÂżdego miejsca, do kaÂżdej komĂłrki, do kaÂżdego…

Harry ponownie jêkn¹³, wyci¹gaj¹c siê tak, by zaznaÌ jak najwiêcej tego dotyku. Snape jednak mia³ inne plany. Jego d³onie powróci³y do bioder nastolatka, zaciskaj¹c siê na nich i unosz¹c delikatnie. Harry praktycznie wyczekiwa³ kolejnej pieszczoty. Tu siê jednak przeliczy³. Zosta³ bezceremonialnie popchniêty w g³¹b ³ó¿ka, tak ¿e le¿a³ teraz wzd³u¿ mebla, z g³ow¹ na poduszkach. Ten nag³y ruch rozbudzi³ go wystarczaj¹co, by ponownie wróciÌ do rzeczywistoœci i zda³ sobie sprawê z tego, co siê dzieje.

Snape przysiadÂł na skraju ³ó¿ka, wpatrujÂąc siĂŞ w niego oceniajÂącym wzrokiem. W rĂŞkach trzymaÂł otwarty sÂłoiczek z nieznanÂą Harry’emu substancjÂą. ChÂłopak poczuÂł siĂŞ niepewnie.

— Potter, jesteÂś wszystkiego pewny? Tego, co zaraz zrobimy, nie da siĂŞ cofn¹Ì.

MĂŞÂżczyzna najwyraÂźniej zauwaÂżyÂł wahanie we wzroku nastolatka. Albo w jego zachowaniu. A moÂże po prostu to przeczuwaÂł?

— Ja… — ByÂł pewny? Jeszcze chwilĂŞ temu bez chwili namysÂłu powiedziaÂłby „tak”. A teraz?

Podj¹³ decyzjê, widz¹c te czarne tunele w oczach i tyle uczyÌ ukrytych gdzieœ tam, g³êboko. Ci¹gle mu ufa³. I wiedzia³, ¿e Snape go nie zrani. Zrobi wszystko, by by³o mu dobrze.

— Tak… Jestem.

Severus najwyraÂźniej nie zauwaÂżyÂł nic niepokojÂącego w gÂłosie swojego ucznia, poniewaÂż chwilĂŞ póŸniej ponownie znalazÂł siĂŞ przy nim, skÂładajÂąc na jego ustach kolejny gorÂący pocaÂłunek, pieszczÂąc szyjĂŞ i skradajÂąc z tych warg kolejne jĂŞki, dÂłoĂąmi zjeÂżdÂżajÂąc coraz niÂżej i niÂżej…

PrzyjemnoœÌ.

Harry ponownie zacz¹³ pogr¹¿aĂŚ siĂŞ w coraz wiĂŞkszej przyjemnoÂści. Ale… nie. To nie tak powinno byĂŚ. ByÂła tam jeszcze jedna osoba, ktĂłra rĂłwnieÂż na przyjemnoœÌ zasÂługiwaÂła, sama tyle jej ofiarujÂąc.

— Poczekaj… — szepn¹³, zatrzymujÂąc dÂłonie kochanka. Snape podniĂłsÂł na niego zamglony wzrok. JuÂż miaÂł coÂś powiedzieĂŚ, gdy nastolatek zamkn¹³ jego usta kolejnym delikatnym pocaÂłunkiem.

Delikatnie popchn¹³ mĂŞÂżczyznĂŞ. Ten poÂłoÂżyÂł siĂŞ na plecach, nie bĂŞdÂąc do koĂąca pewnym, co ZÂłoty ChÂłopiec zamierza. Jednak poddaÂł siĂŞ mu. RĂłwnieÂż mu ufaÂł. To byÂł pierwszy raz, gdy Harry znajdowaÂł siĂŞ w takiej sytuacji. MajÂąc przy sobie kogoÂś tak ulegÂłego. CzekajÂącego na jego dotyk. Na wszystko, co byÂł w stanie ofiarowaĂŚ. Tak…

…podatnego.

JĂŞki mĂŞÂżczyzny byÂły dla chÂłopaka najpiĂŞkniejszÂą melodiÂą. DÂźwiĂŞkiem, ktĂłry dawaÂł mu do zrozumienia, Âże Âżyje. SzczegĂłlnie, jeÂśli to on wywoÂływaÂł te reakcje. Swoimi dÂłoĂąmi. Delikatnymi pocaÂłunkami skÂładanymi na cienkich wargach. Twarzy. Szyi. Klatce piersiowej. Ramionach. DÂłoniach.

ChciaÂł smakowaĂŚ. CzuĂŚ. DotykaĂŚ.

WiĂŞcej.

WiĂŞcej.

Zacz¹³ zsuwaÌ siê ni¿ej. Kolejnymi poca³unkami wyznacza³ drogê wzd³u¿ klatki piersiowej, do podbrzusza. Tr¹ci³ brod¹ erekcjê mê¿czyzny, wyrywaj¹c z jego ust kolejny jêk.

Chcia³ siê odwdziêczyÌ. OddaÌ przyjemnoœÌ, któr¹ sam zazna³.

ChciaÂł usÂłyszeĂŚ wiĂŞcej jĂŞkĂłw, ktĂłre sam powodowaÂł.

ChciaÂł… musiaÂł.

Poszuka³ wzrokiem oczu mê¿czyzny, ponownie zanurzaj¹c siê w tych czarnych g³êbinach. Pozwalaj¹c mu uton¹Ì w zieleni w³asnych Ÿrenic.

Nie spuszcza³ swojego spojrzenia z tych oczu, gdy powoli go smakowa³. Delikatnie, prawie ¿e nieœmia³o. Mia³ wra¿enie, ¿e jeszcze nigdy nie widzia³ tylu nagromadzonych emocji, takiego po¿¹dania, jak tam. Chcia³ sprawiÌ, by by³o go jeszcze wiêcej. Musia³ sprawiÌ. Teraz tylko to zaprz¹ta³o jego umys³.

Czu³, jak Mistrz Eliksirów reaguje na ka¿d¹ pieszczotê. Dotyk jêzyka wzd³u¿ trzonu. Zanurzenie siê w jego w³asnych ustach. Delikatne ssanie. Wiedzia³, co zrobiÌ, by by³o mu dobrze. Im obu. Sprawianie przyjemnoœci jemu równie¿ sprawia³o przyjemnoœÌ. Szczególnie, gdy by³ nagradzany w taki sposób - cichymi jêkami. Mrukniêciami. Wyginaniem cia³a w poszukiwaniu jeszcze wiêkszej iloœci dotyku. Znalezieniem siê jeszcze g³êbiej w tych ustach.

Harry poczuÂł dÂłonie na swojej gÂłowie, bawiÂące siĂŞ wÂłosami. Mrukn¹³ cicho z przyjemnoÂści, wysyÂłajÂąc fale przyjemnoÂści wzdÂłuÂż caÂłej dÂługoÂści czÂłonka. W nagrodĂŞ otrzymaÂł gÂłoÂśniejszy jĂŞk, zsuniĂŞcie siĂŞ dÂłoni na jego tak wraÂżliwÂą szyjĂŞ, kolejne mrukniecie, kolejny jĂŞk, uczucie, Âże mĂŞÂżczyzna jest blisko speÂłnienia, dÂłonie zsuwajÂące siĂŞ na jego ramiona, podciÂągajÂące go wyÂżej, ten sÂłodki smak…

— ChcĂŞ dojœÌ w tobie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?